KLIMAT DLA INNOWACJI, INNOWACJE DLA KLIMATU

Zwolnienie dynamiki wzrostu gospodarczego Polski zmusza nas do zadania sobie pytania: w jaki sposób utrzymać dotychczasowe tempo rozwoju. Jest ono tym bardziej aktualne, że wyczerpują się główne motory dotychczasowego wzrostu: relatywnie tania siła robocza i wysoki poziom konsumpcji wewnętrznej.

Nie jest to jednak problem wyłącznie Polski. Z podobnym boryka się wiele innych krajów europejskich. Jeszcze niedawno przeżywały one gospodarczy boom, a dziś pogrążone są w kryzysie. Część z nich (np. Estonia, Irlandia) stopniowo przezwycięża trudności i powraca na ścieżkę wzrostu, inne nadal tkwią w kryzysie (m.in. Grecja, Hiszpania). Jeśli prześledzić ostatnią dekadę rozwoju tych krajów, łatwo zauważyć, że tym, co dało przewagę grupie państw wychodzących z kryzysu była świadomie prowadzona polityka innowacyjności w połączeniu z reformami rynku pracy.

Znaczenie innowacyjności dla wzrostu konkurencyjności europejskiej gospodarki i przyspieszenia rozwoju społeczno- gospodarczego UE jest, zarówno w Polsce, jak i w całej UE, dobrze rozumiane. W Unii kwestia ta traktowana jest horyzontalnie i przenika liczne unijne strategie. Dzięki temu UE wykorzystuje bardzo szeroki zakres bodźców i narzędzi wspierających innowacyjność, w tym też takich, których podstawowym priorytetem nie jest rozwój gospodarczy.

Również w Polsce mówi się wiele o konieczności wsparcia innowacyjnych sektorów gospodarki. Niestety, sytuacja w tym zakresie ulega niewielkim zmianom. W efekcie, Polska jest nadal jednym z najmniej innowacyjnych państw członkowskich UE1.
Jedną z polityk, które pośrednio wspierają rozwój innowacji, jest europejska polityka klimatyczna. Unia od początku procesu negocjacji Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmiany Klimatu stara się być ich liderem, dostrzegając w tym możliwość zdobycia przewagi konkurencyjnej na międzynarodowym rynku oraz szansę na modernizację europejskiej gospodarki.

Służyły temu m.in. decyzję o kierunkach wsparcia, jakie finansowane będą z funduszy europejskich, wprowadzanie wymogów dotyczących rozwoju odnawialnych źródeł energii czy efektywności energetycznej. Pośrednio służy temu także nakładanie na europejską gospodarkę zobowiązań dotyczących konieczności zmniejszania emisji gazów cieplarnianych odprowadzanych do atmosfery. Część państw członkowskich wykorzystała politykę klimatyczną UE (m.in. Wielka Brytania, Dania, Niemcy) jako dodatkowy impuls do innowacyjnej transformacji i budowy gospodarki niskoemisyjnej. Jak wynika z wypowiedzi większości polskich polityków, rozwiązanie takie jest dla naszego kraju trudne do zaakceptowania.

Publikacje

NOWE RAMY UNIJNEJ POLITYKI KLIMATYCZNEJ – SZANSE I WYZWANIA DLA POLSKI

W jaki sposób cele zaproponowane przez Komisję Europejską na rok 2030 powinny być wdrażane w Polsce, aby stanowiło to pozytywny impuls rozwojowy dla gospodarki, a narzędzia wdrożeniowe były dopasowane do specyfiki gospodarczej kraju? Na to pytanie odpowiadają Maciej Bukowski (Warszawski Instytut Studiów Ekonomicznych) i Zbigniew Karaczun (Instytut na rzecz Ekorozwoju), autorzy publikacji W polskim interesie. Jak wykorzystać politykę…

więcej