NOWE RAMY UNIJNEJ POLITYKI KLIMATYCZNEJ – SZANSE I WYZWANIA DLA POLSKI

W jaki sposób cele zaproponowane przez Komisję Europejską na rok 2030 powinny być wdrażane w Polsce, aby stanowiło to pozytywny impuls rozwojowy dla gospodarki, a narzędzia wdrożeniowe były dopasowane do specyfiki gospodarczej kraju? Na to pytanie odpowiadają Maciej Bukowski (Warszawski Instytut Studiów Ekonomicznych) i Zbigniew Karaczun (Instytut na rzecz Ekorozwoju), autorzy publikacji W polskim interesie. Jak wykorzystać politykę energetyczno-klimatyczną jako wsparcie rozwoju Polski do roku 2030?

Najnowsza publikacja powstała w ramach projektu Niskoemisyjna Polska 2050, finansowanego ze środków otrzymanych od Europejskiej Fundacji Klimatycznej.  Została w niej podjęta wnikliwa analiza obecnej sytuacji politycznej, gospodarczej i społecznej kraju. Przedstawiono także strategię zmian – prowadzących do dostosowania się do nowych wymogów politycznych i całkowitego przekształcenia polskiej gospodarki – nazwaną przez autorów opracowania niskoemisyjną transformacją.

Komisja Europejska, publikując na początku 2014 roku Komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów: Ramy polityczne na okres 2020-2030 dotyczące energii i klimatu potwierdziła, że polityka klimatyczna stanowi jeden z filarów rozwoju społeczno-gospodarczego Unii Europejskiej. W Komunikacie zostały zdefiniowane cele w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych (40% w stosunku do 1990 roku) i udziału odnawialnych źródeł energii (27%) w miksie energetycznym.

Nałożenie na członków wspólnoty obowiązku deklaracji zamierzeń, zmusza Polskę do ustosunkowania się do wymogów Unii Europejskiej. W tej sytuacji Polska powinna ustalić własne niskoemisyjne cele, nie tylko z uwagi na unijne regulacje, ale przede wszystkim ze względu na specyficzną sytuację na arenie międzynarodowej, bezpieczeństwo energetyczne kraju, jak i interes ekonomiczny. Wdrożenie w Polsce celów energetyczno-klimatycznych zaproponowanych przez Komisję Europejską do roku 2030 może bowiem stanowić pozytywny impuls dla gospodarki i wzmocnić długoterminowy potencjał rozwojowy naszego kraju.

Przyjmując konserwatywne założenia, autorzy publikacji szacują całkowity potencjał redukcyjny Polski do 2030 roku na ok. 25% emisji z 1990 roku. W przypadku sektora energetycznego maksymalny potencjał ograniczenia emisji COdo roku 2030 można szacować na około 40-45% wobec 1990 roku. Niezwykle istotny wydaje się fakt, że wobec konieczności realizacji szerokiego programu modernizacji mocy wytwórczych koszty takiej transformacji będą porównywalne z nakładami potrzebnymi na dalszy rozwój mocy węglowych. Maksymalny potencjał rozwojowy odnawialnych źródeł energii sięgnąć może 25%, a kluczowe segmenty tego rynku – energetyka wiatrowa i słoneczna energetyka prosumencka – już około roku 2025 zaczną być opłacalne (bez dodatkowego wsparcia, tzw. grid parity). W zakresie sektorów non-ETS nasz kraj może odnotować nawet 10%-20% wzrostu emisji.

Zapraszamy do zapoznania się z publikacją:

 

Publikacje

2050.PL - PODRÓŻ DO NISKOEMISYJNEJ PRZYSZŁOŚCI - RAPORT

Dziś Polska może wybrać między dwoma drogami. Możemy pójść ścieżką umiarkowanego wzrostu – utrzymującą cywilizacyjne status quo. Możemy jednak wybrać podróż szlakiem opartym na trzech głównych filarach: poprawie jakości instytucji i regulacji, innowacjach oraz efektywnym wykorzystywaniu zasobów.

więcej