CZĘŚĆ IV - EKONOMIA NISKOEMISYJNEJ MODERNIZACJI

W tej części podsumowujemy znaczenie niskoemisyjnej transformacji dla modernizacji Polski w nadchodzącym czterdziestoleciu. Staramy się w niej zmierzyć z obawami jakie zgłaszają sceptycy odejścia od węglowej orientacji w naszej energetyce: wysokimi kosztami dla inwestorów, niekorzystnym wpływem na ceny energii i koszty utrzymania, zagrożeniem dla wzrostu gospodarczego i problemem bezpieczeństwa energetycznego. W świetle wysuwanych przez oponentów polityki klimatycznej wątpliwości, warto przedstawić ogół czynników, które będą oddziaływać na nasz kraj w przypadku podjęcia wyzwania transformacji niskoemisyjnej.

W rozdziale pierwszym dokonujemy podziału katalogu proponowanych działań na te, które są opłacalne z punktu widzenia pojedynczego inwestora (np. gospodarstwa domowego lub przedsiębiorstwa), oraz takie, których korzyści ujawniają się w długim okresie na poziomie całej gospodarki, lecz są zbyt ryzykowne do podjęcia przez podmioty prywatne. Nie oznacza to, że inwestycje te są zbędne bądź obniżą dynamikę rozwoju naszego kraju, co wyjaśniamy w dalszej części rozdziału. W tym celu analizujemy wynik netto inwestycji w poszczególne działania modernizujące, konfrontując go z kosztem redukcji emisji każdego z nich. Jednocześnie dokonujemy oceny wpływu całego pakietu na wydatki gospodarstw domowych, odnosząc się do powszechnego zarzutu, zgodnie z którym działania chroniące klimat negatywnie oddziałują na kondycję finansową gospodarstw domowym np. poprzez wzrost cen pojazdów, urządzeń czy nośników energii.

Kolejny rozdział poświęciliśmy analizie makroekonomicznej, uwzględniającej łączne efekty, jakie przewidziane w pakiecie zmiany wywierać będą na ogólną sytuację gospodarczą naszego kraju, w tym na poziom PKB i zatrudnienia. Wskazujemy, że dzięki powiązaniom pomiędzy branżami oraz mechanizmom dostosowawczym tkwiącym w rynkach pracy, kapitału i produktów, możliwa jest taka realokacja środków, aby negatywne skutki początkowych nakładów inwestycyjnych, zostały szybko zrównoważone, a potem przewyższone przez wymierne korzyści gospodarcze. Do analizy tych procesów zastosowaliśmy model MEMO – wielkoskalowy, wielosektorowy model równowagi ogólnej, pozwalający ocenić reakcję całej gospodarki na wdrożenie proponowanych działań.


Ważnym elementem naszej analizy jest ilustracja konsekwencji energetycznych procesu modernizacji i zestawienie ich ze scenariuszem odniesienia. Omawiamy trendy, które decydować będą o zużyciu energii w gospodarce krajowej oraz o jej całkowitej energochłonności, zastanawiając się nad działaniami, które w największym stopniu pomogą poprawić te wskaźniki, oraz nad skalą ich kosztów. Największy nacisk położyliśmy na sam sektor energetyczny i perspektywy jego rozwoju, w tym na możliwie kompleksową ocenę skutków decyzji podejmowanych przy konstrukcji miksu energetycznego Polski w najbliższych dekadach.

Część kończą uwagi odnoszące się do środowiskowego i zdrowotnego wymiaru scenariusza modernizacji, oraz skutków kontynuacji dotychczasowego modelu pasywnej polityki publicznej. Przyglądamy się wskaźnikom emisyjności (w tym również emisjom pyłów i metali ciężkich) i prezentujemy sposoby ograniczenia ich poziomu, a także ogół kosztów zewnętrznych, jakie gospodarka ponosi z ich tytułu i których mogłaby uniknąć dzięki niskoemisyjnej transformacji, z korzyścią dla zdrowia obywateli i funkcjonowania krajowych ekosystemów.

Raporty

2050.PL - PODRÓŻ DO NISKOEMISYJNEJ PRZYSZŁOŚCI

Ponad rok temu eksperci Warszawskiego Instytutu Studiów Ekonomicznych i Instytutu na rzecz Ekorozwoju zainicjowały prace nad przygotowaniem dokumentu analizującego możliwości stworzenia do 2050 roku w Polsce gospodarki niskoemisyjnej. Gospodarki szanującej środowisko naturalne, biorącej pod uwagę interesy nie tylko bieżącego, ale i przyszłych pokoleń, dla której czyste powietrze, niezdewastowany krajobraz i zdrowie publiczne nie są mniej ważne niż zysk finansowy. Dziś…

więcej